[FIC - WOOU] Butterfly {5}

posted on 05 Aug 2012 13:12 by moonoiaom directory Fiction

 

 

BUTTERFLY

Author: moonoiaom.13 (Sweezii3_Gurl) 
Status: Fiction
Pairing: Wooyoung x IU (WooU)
Genre: Romantic Comedy
Rating: G

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

 

Chapter#05

- Confession -

 

หลังจากที่คุณนายจางโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลด้วยความตื่นตระหนกนั้น ตอนนี้เธอและลูกชายกำลังนั่งรอคุณหมอทำแผลให้หญิงสาวสักพักแล้ว

อูยองมีสีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ คิ้วเข้มขมวดผูกติดกันเป็นโบว์ แววตาเต็มไปด้วยประกายใสของน้ำตาที่คลออยู่ ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร สร้างความหนักใจให้หญิงวัยกลางคนเป็นอย่างยิ่ง

 

เธอมองลูกชายสุดที่รักอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยปากถามสิ่งที่ตัวเองรู้ดีอยู่แล้ว…

 

“ลูกชอบจีอึนใช่มั้ย?”

“…”

ผู้เป็นแม่ยิ้มหวานให้ สองมือปลอบประโลมให้ชายหนุ่มคลายความเครียด อูยองดูห่วงจีอึนมาก แต่ด้วยความเป็นคนที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังก่อน จึงมักเกิดเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจอยู่เสมอ… แล้วเจ้าลูกคนนี้ก็แปลก! ชอบผู้หญิง แต่ดันปากไม่ดีใส่เค้า!

“หืม?”

“…อะ…เอ่อ…ครับ” อูยองตอบอย่างตะกุกตะกัก แก้มอูมระเรื่อสีน้อยๆ ดูน่ารัก

 

คุณแม่วัยกลางคนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับทีท่าขวยเขินของลูกชาย ลืมตัว หยิกแก้มลูกชายจนเจ้าตัวร้องโอย

“มันเจ็บนะฮะแม่!  อีกอย่างผมโตแล้ว แม่จะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ!!” โวยวายเสียงดังลั่นด้วยความไม่ชอบใจ

“ก็มันน่าไม่ล่ะ! หึ! ปากหนักดีนักเรา ชอบเค้าล่ะไม่ยอมบอก! ทำเป็นเก่งไปเสียทุกเรื่อง กับแค่บอกรักผู้หญิงน่ะไม่กล้า ป๊อดจริงๆ!!”

“ชู่ว.. แม่ เบาๆหน่อยสิฮะ จีอึนอยู่ข้างในถ้าเธอได้ยินล่ะ”

“ก็ดีสิ จะได้คบกันเป็นแฟนเลย”

“เฮ้อ…ถ้ามันง่ายอย่างนั้นก็ดีสิฮะ…” อูยองถอนหายใจพรืด หน้าหงอยลงอย่างหมดหวัง

 

…ผู้ชายแย่ๆ ไม่มีอะไรดีอย่างเค้า จะเอาอะไรไปสู้กับรุ่นพี่แทยัง?

 

ก็จีอึนดูจะปลื้มรุ่นพี่ซะมากมายนี่ นับวันยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ จนบางทีเค้าก็แอบน้อยใจ หึงหวง…

ก็จะให้ไม่เป็นแบบนี้ได้ยังไง…

…ผีเสื้อตัวน้อยกำลังบินไปจากดอกไม้แล้วนี่หน่า

 

 ผู้เป็นแม่ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอือมระอากับความซื่อบื้อของลูกชาย เรื่องง่ายๆที่ใครๆก็รู้ ใครๆก็คิดได้แต่ทำไมเจ้าจางอูยองถึงคิดไม่ได้ หรือกินไก่มากไปจนสมองฝ่อ!

 

“ลูกนี่น้า เรื่องแค่นี้ทำเป็นคิดมาก! ปากน่ะมีไว้พูดก็พูดในสิ่งที่ควรพูด ไม่ใช่พูดจาเสียดสีแบบนั้นผู้หญิงที่ไหนเค้าจะชอบ? การกระทำน่ะก็ปรับปรุงตัวให้มันดี หัดดูแลเอาใจใส่เค้าบ้าง แค่เนี้ยเอง!”

“โห่! แม่พูดมันก็ง่ายสิ แต่ทำไม่ได้ง่ายเลยนะ!”

“มันจะยากอะไร ลูกก็บอกไปเลย ฉันชอบเธอ จีอึ…นนน อ้าว เสร็จแล้วหรอลูก!” เป็นโชคดีของอูยองที่หูตาไวรีบตะครุบปากคุณแม่ไว้ทันทีที่เห็นหญิงสาวออกจากห้อง

 

จีอึนมองสองแม่ลูกอย่างงงงวย เล่นอะไรกันน่ารักดีเนอะ?

 

“ใครชอบใคร อะไรหรอคะ?”

“อ๋อ ก็เจ้านี่ไง! อูยองชอบหนู!

“ฮะ!/ฮะ!!!!”

 

ตึง ตึ่ง โป๊ะ!!!

 

อูยองมองหน้าผู้เป็นแม่สลับกับหญิงสาว อ้าปากค้างกับคำพูดเมื่อกี้ ส่วนจีอึนก็ตกใจตาแทบถลน ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก

 

ตึก ตึก ตึก… เสียงหัวใจเต้นรัว

สาบานว่าเมื่อกี้ฉันฟังไม่ผิดอูยองชอบ….

 

ขณะที่จีอึนกำลังคิดไปไกล เสียงโวยวายของชายหนุ่มก็ขัดขึ้นมาซะก่อน

 

“อย่าแม้แต่จะคิดเลยยัยแหมบ! ฉันไม่มีวันชอบเธอหรอก!! แม่ฉันก็แค่พูดจาไปเรื่อย!” ว่าแล้วก็รีบวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

 

“อย่างกับว่าฉันชอบนายตายแหละไอหน้าเหี่ยว แก้มย้วย!!”

 

ฉันไม่น่าหลงคิดว่าหมอนี่ก็มีด้านดีเหมือนคนอื่นเลย สุดท้ายก็ปากหมา มาว่าฉันดังแหมบได้ยังไง! กรี๊ด! เกลียดไอบ้านี่ที่สุด! จางอูยอง!!!!!

 

ขณะที่คู่หนุ่มสาวกำลังตะโกนว่ากันนั้น…หญิงสาววัยกลางคนก็ได้แต่หัวเราะหึหึอยู่ในลำคอ

 

.

 

.

 

.

 

 

ทุกอย่างเข้าสู่ความปกติ มีแต่อูยองที่ไม่ปกติ หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลเมื่อหลายวันก่อน จนวันนี้เขาก็ยังไม่คิดแม้แต่จะอ้าปากคุยกับแม่ของตัวเอง ไม่ทักไม่ทายเลยด้วยซ้ำ อารมณ์ตอนนี้ของเค้า ทั้งโกรธ ทั้งอาย พร้อมๆกัน ที่อยู่ดีๆแม่พูดแบบนั้น นี่มันไม่ตลกสักนิดเลยนะ!! พอคิดถึงเรื่องนั้นก็แทบบ้า! โว้ยยยยยยยยยยย!!!

 

พลุ่บ!

 

ขณะที่จางอูยองกำลังฟุ้งซ่าน จู่ๆก็มีลูกบาสลอยมาประทับที่ศีรษะด้วยความเร็วสูงและแม่นยำตรงจุดที่บวมอยู่บ่อยๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือใคร นอกเสียจาก ‘ปาร์คแจบอม’ รุ่นพี่สุดเถื่อน!

 

“หัดใช้วิธีเรียกที่มันดีกว่านี้ได้มั้ยวะครับ!” อูยองเลือดขึ้นหน้า สวนกลับไปอย่างโมโห แผลเก่ายังไม่ทันหาย แผลใหม่ก็มาใหม่อีกล่ะ

“อ้าว! เดี๋ยวนี้มีขึ้นเสียง เริ่มหยาบคาย ไปวิดพื้น 100 ที ปฏิบัติ!!”

“ไม่วิดได้มั้ยอ่าพี่แจบอมมม” รีบเปลี่ยนน้ำเสียงทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘วิดพื้น’ เป็นการลงโทษที่หนักที่สุด และอูยองเกลียดที่สุดเพราะว่ามันต้องวิดกับพื้นที่ร้อนระอุเพราะแดด!

“อย่าพูดมาก! 200 ที ปฏิบัติ!!” แจบอมว่าเสียงเข้ม

“เมื่อกี้ยัง 100 อยู่เลยอ่ะพี่!”

“!” รุ่นพี่หนุ่มแยกเขี้ยวใส่ ไม่มีคำว่าปราณีอยู่ในใจสำหรับคนที่ไม่ตั้งใจซ้อม

 

ชายหนุ่มรุ่นน้องหน้าหงอย จำใจต้องรับโทษ แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็รู้ดี…วิธีการเอาตัวรอด น่ะ หึหึ

“1 2 3 4 5 6 7 8 9…15 16…” จังหวะที่แจบอมกำลังหันหน้าไปด่าคนอื่นในชมรมบาสอยู่นั้น อูยองก็รีบลุกขึ้นแล้วเพ่น!!

 

…แต่ก็เป็นโชคร้ายที่ไม่สามารถรอดสายตารุ่นพี่ผิวเข้มอย่างอ๊คแทคยอนไปได้

 

“แจบอม! น้องจะหนีอีกแล้วเว้ย!” แทคยอนล็อคแขนคนตัวเล็กกว่าอย่างแน่นหนาแล้วจับกดลงกับพื้น แจบอมเมื่อเห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งมาทันที

 

โอ้ยยยย!! ซวยจริงๆๆ !

 

“คิดจะหนีเรอะ!”

“ป่าวนะฮะ…อ้ากก” จางอูยองถูกรุ่นพี่หนุ่มทารุณอย่างน่าสงสาร แต่บนโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี

จู่ๆ แทคยอนกับแจบอมก็ลุกออกไป เมื่อหันไปมองสาเหตุก็คือ รุ่นพี่แทยังกับจุนซูนั่นเอง…

 

เหล่าชายหนุ่มทั้งสี่หยอกล้อ และเล่นบาสด้วยกันอย่างสนุกสนาน

แจบอมกับแทคยอนเทพอยู่แล้ว อันนี้ไม่แปลกเพราะทั้งสองคือประธานชมรมและรองประธานชมรมบาส แต่ที่น่าแปลกใจคือฝีมือการเล่นบาสของแทยัง ที่สูสีกับสองคนนี้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งๆที่ไม่ใช่คนในชมรม

 

อูยองมองสเต็ปการเล่นของแทยัง…แข็งแรง คล่องแคล่ว และว่องไว

 

 

“กรี๊ดดดดดด!! ดูนั่นสิพี่แจบอมกับพี่แทคยอนเล่นเข้าคู่กันได้สุดยอดมาก!”

“ฝ่ายนู้นก็ไม่แพ้กัน! พี่แทยังพลิ้วมากเลยดูสิ! พี่จุนซูด้วย กรี๊ดดด!”

“พี่แทยังนี่สุดยอดเลยเนอะ กีฬาก็เก่ง ดนตรีก็เก่ง เพอร์เฟคแมนจริงๆเลยอ่ะ”

 

เสียงกรี๊ดกร๊าดและชื่นชมของสาวๆ ดังลั่น และในบรรดาทั้งหมดคนที่ฮอตที่สุดเห็นทีจะเป็นแทยัง

และในบรรดาสาวๆเหล่านั้นก็มีจีอึนกับเพื่อนสาวสุดซี้จียอนยืนอยู่ด้วย…

 

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มอิ่มไปด้วยความสุขจนเก็บไม่มิด แววตาเป็นประกายที่จ้องมองนั้นช่างดูน่ารักราวกับเด็กๆ จนชายหนุ่มนึกอิจฉา

 

ปัง!

 

อูยองหยิบลูกบาสที่วางเกลื่อนอยู่ใกล้ตัว หันหลังชู้ตลงห่วงไปโดยไม่มองห่วง แล้วเดินจากไปโดยไม่แคร์เสียงอื้ออึงของคนรอบข้าง

 

เพียงแวบเดียวที่จีอึนได้เห็นแววตาขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความโกรธที่มองมาที่เธอ...

เป็นบ้าอะไรอีกล่ะ? 

 

ชายหนุ่มทั้งสี่หยุดการเล่นและมองแป้นบาสสลับกับอูยองอย่างงๆ

“เห้ยยย!!! อูยองแม่งเทพโครตต! มันยืนอยู่ตั้งตรงนู้นแต่ชู้ตลงได้ไงฟร่ะ!!” แทคยอนโผงขึ้น

“หันหลังด้วยนะเว้ยแทค ฉันเห็น!” คิมจุนซูตื่นเต้นเนื้อตัวสั่น ทึ่งกับความสามารถของรุ่นน้อง

“เทพชิบ!!!”

 

“แต่พวกนาย น้องมันเป็นอะไรรึเปล่าวะ? ตั้งแต่เช้าแล้วมันดูโมโหอะไรก็ไม่รู้” แจบอมว่า

“สงสัยจะเรื่องผู้หญิงรึเปล่า ฮ่าๆ” หนุ่มตาหยีว่าขำๆ โดยไม่คิดอะไร แต่ผิดกับสีหน้าของอีกคนที่ดูจริงจังขึ้นมาทันที

 “สงสัยจะเป็นผู้หญิงคนนั้นมั้ง คนที่รวบผมอ่ะ” ทุกคนหันไปมองตามเรียวนิ้วของปาร์คแจบอม

“เห็นมันชอบมองผู้หญิงคนนี้บ่อยๆ”

“น่ารักโครต วิดวิ้ว!” ชายร่างยักษ์โห่ร้อง

“นั่นรุ่นน้องในชมรมฉัน! ม่อไม่เลือกหน้าเลยนะ!” ตามชะตากรรมของชายนิสัยไม่ดี ก็เลยโดนชายหน้าหวานนามว่า คิมจุนซู ตบเข้าให้อย่างจัง =_____=

 

“เออ แทยัง แล้วเรื่องที่จะชวนน้องเค้ามาแสดงร่วมกับมึงบนเวทีงานประจำปีล่ะ?”

“อืม…” ตาเรียวหรี่มองพิจารณาหญิงสาว แล้วตอบกลับมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“นายบอกให้ฉันล่ะกัน ขอตัวก่อน” เดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่สมกับเป็นแทยัง

 

“ทำไมแทยังมันป็อดยังงี้วะจุนซู แค่เดินไปบอกรุ่นน้องแค่นี้เอง หรือมันเขิน?” แทคยอนกระซิบถามเพราะเกรงว่าอีกคนจะได้ยินว่าตนนินทาอยู่

“ไม่รู้?” แจบอมถามด้วยสีหน้าเหลื่อเชื่อ

“เออ”

“ก็ผู้หญิงที่ปล่อยผมข้างๆ ชื่อว่า จียอน …เธอเป็นแฟนของแทยัง

 

 

.

 

.

 

.

 

TBC.


Comment

Comment:

Tweet