[OS - CHANHO] Under My Umbrella

posted on 05 Apr 2012 20:31 by moonoiaom directory Fiction

Under My Umbrella

Author: moonoiaom.13
Pairing: Chansung x Junho (C.N.N)
Status: One Shot
Rate: G

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

When the sun shines, we'll shine together
Told you I'll be here forever

Said I'll always be a friend
Took an oath, I'ma stick it out till the end

Now that it's raining more than ever
Know that we'll still have each other

 

‘You can stand under my umbrella…’

 

.

 

.

 

.

 

 

‘บ่ายสอง’ เป็นช่วงเวลาที่ร้อนที่สุดในรอบวัน อากาศที่ร้อนจัดทำให้ผู้คนส่วนใหญ่เก็บตัวอยู่ในบ้านหรือสถานที่ร่มๆ ไม่ค่อยออกมาเดินเที่ยวเตร่สักเท่าไหร่

 

แต่เป็นเรื่องน่าแปลก ที่จู่ๆ แสงแดดจ้าทรงพลังนี้ก็หายวับไป เพราะเมฆสีควันเคลื่อนตัวเข้ามาแทนที่ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็สามารถยึดพื้นที่บนท้องฟ้าแทนพระอาทิตย์ไปเรียบร้อยแล้ว เมฆฝนลอยกระจัดกระจายกันไปทางนู้นบ้างทางนี้บ้าง ดูวุ่นวาย ฟ้าร้องเปรี้ยงเสียงดังลั่น ท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ไร้ซึ่งแสงสีทองเจิดจ้า ชวนให้บรรยากาศน่าหดหู่และเป็นอย่างยิ่ง....

 

...เช่นเดียวกับจิตใจของ ‘ฮวางชานซอง’ ที่ดูวุ่นวาย หดหู่ มืด จนหาทางออกไม่เจอ สีหน้าเรียบขรึมไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใดๆ ทั้งนั้น ดวงตาแดงก่ำจับจ้องไปที่แก้วกาแฟสองใบที่วางอยู่ตรงหน้า เค้าไม่ได้ยินเสียงดนตรีคลาสสิกที่เปิดคลอในคาเฟ่ หรือเสียงฟ้าร้องลั่น เหมือนหูหนวกไปชั่วขณะ...ได้ยินแต่เพียงความเงียบสงบ

 

ชายหนุ่มคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น วินาทีนี้เค้าไม่รู้ว่าสิ่งต่อไปที่ควรทำคืออะไร นอกจากนั่งมองแก้วกาแฟ เค้าปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างนั้นอย่างไร้ความหมาย...

 

จนถึงเวลาที่คาเฟ่ต้องปิดแล้ว เจ้าของร้านใช้เวลาอยู่นานปลุกชานซองให้ตื่นจากภวังค์ความคิด ร่างไร้วิญญาณของร่างสูงลุกและเดินออกจากร้านไปอย่างเชื่องช้าและเลื่อนลอย...

 

ฝนที่ตกหนักมานานมากแล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง ถนนคอนกรีตเจิ่งนองไปด้วยน้ำใสๆ ไร้ซึ่งฝีเท้า

ไม่มีจุดหมายสำหรับการเดินทางครั้งนี้ ก้าวแล้วก้าวเล่า...

เดินย่ำน้ำ ตากฝน โดยไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น นอกจากความอึดอัดที่อยู่แน่นอก

 

สิ่งที่เรียกว่า....ความเจ็บปวด

 

สภาพชายหนุ่มที่แสนดูดี หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ตอนนี้ไม่ต่างกับลูกหมาตัวหนึ่ง ที่หลงทาง ล้มลุกคลุกคลาน หาแม่มันไม่เจอ...

 

 

 

พรึ่บ!

 

“เฮ้ย! คุณ!! ประสาทกลับรึไง ไปเดินตากฝน!?”

“...” ร่างใหญ่ถูกชายแปลกหน้าคนหนึ่งกระฉากให้เข้ามาอยู่ในร่มอย่างรวดเร็ว

 

ชายหนุ่มหน้าตาน่ารัก ผิวขาวจั๊วะ กำลังยืนกางร่มหลบฝนใต้หลังคาของร้านค้าแห่งหนึ่ง ร่มสีดำถูกแบ่งไปให้อีกคนเพื่อไม่ให้เม็ดฝนที่ตกลงมาจากหลังคากระเด็นใส่

 

“หน้าตาก็ดี ไม่น่าทำตัวเป็นไอ้งั่งไร้สมองเล้ยย! คิดได้ยังไงไปเดินตากฝน นึกว่าเท่รึยังไง เหอะ! ทุเรศลูกตาจะตาย!” และนั่นทำให้ชานซองที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่หันขวับมามองทันที จ้องอีกคนอยู่นาน ก่อนจะถามขึ้น

“นายชื่ออะไร?”

“เอ่อ...ฉัน... อีจุนโฮ” สายตาที่ไร้ความรู้สึกของอีกฝ่ายทำให้จุนโฮรู้สึกกลัว และประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้คิดอะไรกันแน่

 

“ฮึก... ฮือ...” เสียงสะอื้นของร่างสูง ทำให้จุนโฮงงเป็นไก่ตาแตก แทนที่จะสวนกลับมาด่าอย่างที่เค้าคิด กลับกลายเป็นร้องไห้ซะงั้น! อะไรกันวะเนี่ยผู้ชายคนนี้!

“ร้องไห้ทำไมเนี่ย? คุณควรจะด่าผมมากกว่านะ!”

“ฮือออออออออออออออออออออออ” อ้าว เวร! บอกให้ด่าแม่งเสือกร้องไห้หนักกว่าเดิม เชี่ยอะไรวะเนี่ย จุนโฮงง!

 

แล้วจากนั้นชานซองก็ร้องไห้อย่างหนัก น้ำตาไหลพรากเป็นทางไม่หยุด แข่งกับฝนที่ตกหนัก...

 

 

ผ่านไปเกือบสิบนาทีกว่าจะหยุดร้องไห้เป็นเด็กขี้แง...

 

“นี่จุนโฮ ขอเวลาสักห้านาทีฟังเรื่องของฉันหน่อยสิ...” ฮะ? อะไรวะผู้ชายคนนี้ จู่ๆ แม่งก็หยุดร้องไห้ แล้วทำเหมือนว่าสนิทกับกูมาหลายปีซะอย่างนั้น?

 

...เชี่ยยย! นี่แหละอาร์ตตัวพ่อของแท้!!

 

“อะ..อือ ว่ามาสิ”

“คือว่าวันนี้ฉันนัดกับแฟนมาเดท กะว่าจะเซอร์ไพส์ขอแต่งงาน คือเราคบกันมา 7 ปีแล้ว... ผ่านไปนานมากแล้ว แฟนของฉันก็ยังไม่มา ทั้งที่ปกติเธอไม่ใช่คนสายสักนิด มีแต่ฉันมากกว่าที่จะสาย ฮ่าๆ”

“...”

“ฉันก็เลยโทรไป เธอรับสายฉัน แล้วพูดว่า ‘ขอโทษนะ ฉันไปไม่ได้ เพราะต่อไปนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว เราเลิกกันเถอะ...’ ”

“...”

“ฉันตกใจมาก พูดไม่ออกเลย แล้วจากนั้นเธอก็วางสายไป เธอไม่ให้เหตุผลอะไรเลย ไม่ให้แม้แต่เวลาให้ฉันถามถึงเหตุผล...ว่าทำไมเราถึงเลิกกัน...”

“...”

“โทรไปอีกที เธอก็ปิดเครื่อง...”

“อ่า เธอใจร้ายจัง...”

“มากเลยล่ะ”

“ฉันช็อค เรารักกันมาก แทบไม่เคยจะทะเลาะกันเลยสักครั้ง ฉันเตรียมเซอร์ไพส์ขอแต่งงานไว้อย่างดี แต่มันกลับล่มลงไม่เป็นท่าซะอย่างนั้น แล้วสภาพฉันก็อย่างที่เห็น...นั่นละ”

“...”

“ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป รู้สึกตัวเองอ่อนแอเหลือเกิน...น่าสมเพ...”

 

“อย่าพูดแบบนั้น” จุนโฮโผเขากอดชานซอง ตบหลังเบาๆ เพื่อปลอบประโลม สภาพจิตใจของผู้ชายคนนี้ ตอนนี้เละไม่มีชิ้นดี...

“แฟนคุณน่ะโง่มากที่ทิ้งผู้ชายดีๆอย่างคุณไป!”

“ความรักน่ะ ไม่ใช่จะมีได้แค่ครั้งเดียวแล้วจบ เวลายังเปลี่ยน คนก็เปลี่ยนได้ นี่เป็นความจริงที่คุณไม่อาจจะฝืน ดังนั้นหัวใจของคุณก็เปลี่ยนได้ ไม่ใช่มีเธอคนเดียวในโลกสักหน่อย ลองเปิดใจแล้วหาคนใหม่เข้ามาแทนดู แล้วคุณจะเจอ ‘ความรัก’ ครั้งใหม่...”

 

“...เหมือนกับท้องฟ้าตอนนี้ที่สว่างสดใส ผมอยากให้จิตใจคุณเป็นแบบนี้มากกว่านะ”

“...”

 

“ขอโทษนะ แต่ผมต้องไปแล้ว!”

จุนโฮยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู จึงตกใจ ตอนนี้เขากำลังจะไปทำงานสาย จึงบอกลาชานซองก่อนจะรีบวิ่งไป

“ดะ..เดี๋ยว!”

“?”

 

“ผมคิดว่าผมชอบร่มสีแดงมากว่าร่มสีดำนะ...”

“...หวังว่าเราจะได้พบกันอีก...”

 

ชานซองคลี่ยิ้มกว้าง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนใบหน้าเข้ม ยิ่งทำให้เขาดูเจิดจ้ามากขึ้น

 

รอยยิ้มอบอุ่นราวกับเทพบุตรทำให้จุนโฮหัวใจเต้นแรงและหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว... เขายิ้มให้บางๆ ก่อนจะวิ่งและหายลับไปย่างรวดเร็ว

 

วินาทีสั้นๆ ที่จุนโฮยิ้มให้ ชานซองจับใจความปากที่ขยับของอีกฝ่ายได้...

 

.

.

.

 

“...แล้วเจอกันใหม่…"

 

 

- END -

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

#Talk

ฟิคมาแบบงงๆ เพราะคนแต่งอารมณ์แบบมั่ว 5555

เผอิญวันนี้ฝนตกหนักมาก แล้วว่างก็เลยปิ๊งได้พล็อตเรื่องนี้

ไม่มีอะไรจะพูดมาก นอกจากขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

และก็อย่าลืมคอมเม้นท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ >/\<

 

 

 

 

 

 

  

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อ๊ากกกก เพิ่งมาเจอ น่ารักอ่า ชอบมากๆ
เป็นเรื่องที่พูดถึงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ความรู้สึกคนสองคน
ที่เกิดขึ้นน่าประทับใจ ><
อ่า น่ารักมากค่ะ หุหุ แต่ส่วนตัวแล้วอ่านแต่ชานโฮอ่ะ
เลยโผล่มาเม้นแค่พาร์ทชานโฮ only นะค้า

#1 By moodmmei on 2013-04-01 12:26