[FIC - WOOU] Butterfly {3}

posted on 03 Feb 2012 17:19 by moonoiaom directory Fiction

 

 

BUTTERFLY

Author: moonoiaom.13 (Sweezii3_Gurl) 
Status: Fiction
Pairing: Wooyoung x IU (WooU)
Genre: Romantic Comedy
Rating: G 
Note: อาจจะมีคำหยาบหลุดออกมาเล็กน้อย (?)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

 

Chapter#03

- Sunshine -

 

 

“กรี๊ดดดดด!!!”

 

ร่างบางที่กำลังนอนอุดอู้อยู่ใต้ผ้าห่มผืนหน้าสะดุ้งตื่นขึ้นทันที เมื่อหยิบนาฬิกาเรือนโปรดบนหัวเตียงมาดูเวลา เม็ดเหงื่อไหลพลั่กเป็นทางตามแก้มทั้งสอง ปากเล็กพ่นลมออกมาแรงๆ ด้วยความหน่ายใจ

 

…สายอีกแล้ว!

 

ดังนั้นเธอจึงลนลาน รีบลุกจากเตียงแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปทันที

 

เสียงหยดน้ำจากฝักบัวไหลกระทบพื้นเพียงไม่กี่นาทีก็หยุดลง พร้อมกับร่างของคนตัวเล็กที่สวมเครื่องแบบนักเรียนแบบลวกๆ ก้าวออกมา

 

“กระเป๋าอยู่ไหนเนี่ย!?” โวยวายทันทีเมื่อไม่พบกระเป๋า สองมือยังคงควานหาด้วยความหงุดหงิด เส้นความอดทนแทบขาดสะพรั่นเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังจะไปโรงเรียนสายอีกแล้ว ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่สายแล้วแท้ๆ!

“เจอซะที”

 

 

ตึง ตึง ตึง!

 

เสียงฝีเท้ากระทบบันไดดังขึ้นตึงตังไม่เป็นจังหวะของจีอึนที่กำลังรีบ ทำให้หญิงวัยกลางคนที่กำลังมีความสุขกับการปรุงอาหารต้องโวยวายออกมาดังเช่นทุกวัน

 

บรรยากาศยามเช้ายังเป็นเช่นนี้ทุกวัน จนชายที่เป็นหัวหน้าครอบครัวถึงกับเวียนหัวกับสองแม่ลูก ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น และหันไปสนใจข่าวในทีวีต่อ

 

 

 

จีอึนรีปิดประตูรั้ว ได้แต่ภาวนาในใจว่า ‘วันนี้จะไม่สายๆ’ ซ้ำไปซ้ำมา ซึ่งอาการลนลานจนเกินเหตุทำให้ใครอีกคนที่จ้องมองอยู่แต่แรกยกยิ้มขึ้นและอดที่จะหลุดขำออกมาไม่ได้ และนั่นทำให้ดวงตากลมโตของคนตัวเล็กตวัดขวับหันมาจ้องร่างสูงทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะ

 

“ขำอะไร” กดเสียงต่ำลงเพราะกำลังควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองที่กำลังพลุ่งพล่านเตรียมจะระเบิดออกได้ทุกเมื่อ

 

“เปล่านิ” อูยองไหวไหล่ ไม่ใส่ใจอารมณ์ของหญิงสาวตรงหน้าดังเช่นทุกที

“แล้วนี่สายแล้วไม่ใช่รึไง?”

“!” แยกเขี้ยวให้อีกคนที่กำลังยิ้มร่าไม่รู้สึกรู้สาอะไรตามฉบับจางอูยองสุดมึน แล้วรีบวิ่งออกไป…

 

.

 

.

 

.

 

 

“อ่ะ เกือบสายอีกแล้วนะแก” จียอนว่าพลางส่งกระดาษสีขาวที่อยู่ในมือให้เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ

 

“อะไรอะ?”

 

“รายชื่อชมรม วันนี้ต้องเลือกชมรมแล้วไงแก”

 

“อ๋ออออ” ลากเสียงยาวแล้วรับกระดาษในมือของร่างเล็กมาดูทันที ไล่สายตามองตัวหนังสือที่เรียงลงมาอย่างเป็นระเบียบ คิ้วขมวดน้อยๆ กำลังใช้ความคิดว่าจะเลือกชมรมอะไรดี เพราะรายชื่อชมรมที่มีอยู่ในแผ่นกระดาษนั้นมีมากกว่าร้อยชมรม!

 

นั่งเครียดอยู่สักพักใหญ่ จู่ๆ จีอึนก็ยกยิ้มขึ้นเหมือนจะเจอชมรมที่เธออยากเข้าแล้ว

 

“ตกลงจะเข้าชมรมอะไร?” จียอนถามเมื่อเห็นรอยยิ้มของเพื่อนตัวเล็ก

 

“ชมรมทำอาหาร” จีอึนตอบพลางยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี แล้วลุกขึ้น หยิบกระดาษไปทิ้งขยะที่อยู่หลังห้อง ขณะที่กำลังจะกลับไปนั่งที่นั้น เสียงเย้ยหยันของเจ้าแก้มอูมที่ประจำอยู่หลังห้องก็ดังขึ้น

 

“จะเข้าได้เหรอออ? ชมรมนั้นนะมีแต่กุลสตรีที่สุภาพเรียบร้อย รักงานบ้านงานเรือน ซึ่งเธอไม่เห็นเป็นอย่างที่ว่าเลยสักนิด” พูดจบเท่านั้นแหละ ร่างบางไม่พูดพล่ำทำเพลงอะไร จ้ำอ้าวเดินเข้าไปหาแล้วตบแก้มอูมอย่างแรง จนมันกระเพื่อมไปมาตามแรงประทะของฝ่ามืออีกฝ่ายที่เหนี่ยวเข้าเต็มแรง

 

“ทำไมฉันจะเข้าไม่ได้! นายมันดีเลิศมาจากไหนถึงมาดูถูกฉัน!!” ตะคอกใส่เสียงดังลั่น จนทำให้เสียงเจื้อยแจ้วของเพื่อนๆในห้องที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานหยุดลง จับตามองมาที่ทั้งคู่เป็นตาเดียว

 

“นายมัน…ฮึก บ้าเอ้ย!” น้ำตาใสที่เอ่ออยู่ไหลล้นออกมาเป็นทางอาบแก้มทั้งสอง เธอใช้ฝ่ามือปาดน้ำตาแห่งความน่าสมเพชที่ไหลไม่มีท่าว่าจะหยุดออกอย่างลวกๆ แล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องทันที

 

“เฮ้ย! จีอึน!” จียอนกำลังอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้าทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ส่งเสียงเรียกแต่ก็ไม่ทันที่จะรั้งเพื่อนสาวที่วิ่งออกไปไกลแล้ว

“นาย…ฮึ่ย!” จะหันมาด่าอูยองที่นั่งอยู่ แต่เมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่ายก็ได้แต่เก็บคำด่าทั้งหมดลงคออย่างหงุดหงิด ตัดสินใจวิ่งตามจีอึนไป

 

 

อูยองยังนั่งนิ่งเหมือนเดิม สีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ หากแต่แก้มทั้งสองชาไปทั่ว…

…ร่างทั้งร่างแข็งเป็นหิน เขายังคงสับสนและทำอะไรไม่ถูกกับสิ่งที่เกิดขึ้น

  

.

 

.

 

.

 

 

ร่างบางยังคงวิ่งต่อไปไม่ยอมหยุด ถึงแม้ว่าสายตาหลายสิบคู่จะจ้องมาด้วยความสงสัยตามภาษาของคนอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นใบหน้าของจีอึนเขรอะขระไปด้วยคราบน้ำตา หญิงสาวหลายคนจับกลุ่มกันซุบซิบนินทา แต่ก็ไม่มีท่าทีของคนที่ร้องไห้จะสนใจบรรยากาศรอบข้างที่เต็มไปด้วยฝูงชน

 

ในใจของเธอว้าวุ่นเต็มไปด้วยสารพัดคำด่า นึกเจ็บใจตัวเองที่แสดงความหน้าสมเพชให้อูยองได้เห็น

…คิดแล้วอยากจะเข้าไปตบเจ้าของแก้มอูมแสนกวนประสาทนั่นเต็มแรงอีกสักสองสามที ให้หายโมโห!

 

 

 

โครม!

 

เพราะมัวแต่คิดแค้นอีกคนอยู่จนทำให้จีอึนไม่ได้มองทางข้างหน้าว่า มีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังแบกกระดาษกองโตเดินมาทางนี้พอดี ทำให้เธอวิ่งเข้าไปชนเขาอย่างจัง กระดาษหลายร้อยใบปลิวว่อนไปทั่วตามแรงลม ชายคนนั้นมองกระดาษที่ลอยละลิ่วอยู่ในอากาศตาค้าง ปากอ้าพะงาบๆ อยากจะพูด แต่ก็ตกใจจนพูดไม่ออกกับภาพตรงหน้า

 

“ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ ขอโทษ” ร่างบางพร่ำขอโทษไม่ยอมหยุด ปาดน้ำตา แล้วเก็บกระดาษที่พอจะเก็บได้ให้ แต่ถูกชายหนุ่มเจ้าของทรงผมรูปเห็ดอันแสนเป็นเอกลักษณ์ของเขาห้ามไว้เสียก่อน เขาจับแขนของจีอึนเหวี่ยงออกไปจนกระดาษในมือกระจายไปทั่วปนกับกระดาษก่อนหน้าที่ลอยละลิ่วอยู่ในอากาศ

 

“เก็บไปมันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก! Sh*t!” เขาสบถ สายตาคู่หวานตอนนี้เต็มไปด้วยแรงโทสะ จิกจ้องเจ้าตัวต้นเหตุอย่างจะกินเลือดกินเนื้อคนตัวเล็กตรงหน้าให้ได้เสียตอนนี้

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่ ฮือ” จีอึนว่า น้ำตาที่เหมือนจะหยุดไหลกลับไหลออกมาดื้อๆ อีกครั้ง เมื่อร่างสูงตรงหน้าตวาดใส่ เขาดูเหมือนยักษ์จริงๆ เลย น่ากลัว!

 

“ไม่ต้องมาบีบน้ำตาใส่! เธอคิดว่าเธอร้องไห้แล้วฉันจะสงสารอย่างนั้นหรอฮะ!?” ร่างสูงกระชากแขนของคนตัวเล็ก บีบข้อมือแน่นจนเป็นรอยแดง ดวงตาคู่หวานยิ่งจิกจ้องเธอยิ่งกว่าเดิม

 

 

ร่างเล็กพยายามสลัดข้อมือของตัวเองออกจากการควบคุมของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายตรงหน้าคนนี้ได้

 

“ปล่อยฉันนะ เจ็บ” พยายามอ้อนวอนอีกฝ่ายเสียงอ่อน

 

“เธอรู้มั้ยว่ากว่าฉันจะได้ไอกระดาษพวกนี้ ต้องรอพี่ที่ร้านถ่านเอกสารโลนานเท่าไหร่! หา!? แล้วนี่ฉันต้องกลับไปอีกรอบหรอเนี่ย! โว้ย!!!” ชายหนุ่มตะคอกใส่เสียงดังลั่น ทำให้คนตัวเล็กที่หลับตาปี๋ด้วยความกลัว

 

“ก็บอกแล้วว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษ ฮือๆ”

 

“ทำไมวิ่งมาไม่มองทางบ้างว้ะ! เออ ช่างเหอะ จะไปไหนก็ไปเลยไป!!” เขาว่าแล้วปล่อยข้อมือของอีกฝ่ายออก เดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปทางเดิมที่เดินมา คาดว่าจะไปร้านเอกสารอีกรอบ

 

 

ผู้ชายบ้าอะไร เห็นหน้าหวานๆแบบนี้ดุชะมัด!

 

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!

 

 

 

จีอึนเดินมายังสวนหย่อมเล็กๆหลังอาคารเรียน ซึ่งไม่ค่อยมีใครมาที่นี่ เพราะบรรยากาศเงียบงันแสนวังเวงถึงแม้จะตอนกลางวันก็ตาม แต่น่าแปลกเธอกลับชอบที่นี่ เหมือนมีมนตร์สะกดอะไรสักอย่างที่ทำให้เธอหลงรักสถานที่แห่งนี้ รักบรรยากาศเงียบสงบ รักเสียงต้นไม้ที่เสียดสีกันจากแรงลมที่พัดผ่าน รักทุกอย่างๆของที่นี่ เมื่อมีเรื่องไม่สบายใจเธอมักจะมาที่นี่บ่อยๆ

 

ร่างบางเอนพิงต้นไม้ใหญ่ หลับตาลงสัมผัสอากาศใต้ร่มไม้ที่แสนสดชื่นเผื่อจะทำให้จิตใจสงบและดีขึ้น มันก็จะดีขึ้นแน่ถ้าหากว่าไม่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้า!

 

…ทนไม่ไหวแล้วถ้าไม่ได้ระบายออกมา!

 

“ไอแก้มย้วย! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย! กวนประสาท!! บ้าเอ้ย! ดีเลิศมาจากไหนมาดูถูกคนอื่นเค้าน่ะ!”

“ชมรมทำอาหารมันทำไม!? ทำไมผู้หญิงอย่างฉันจะเข้าไม่ได้ฮะ บ้าที่สุดเลย!!”

 

“แล้วไอ้ผู้ชายหน้าหวานหัวเห็ดนั่น! ก็ไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษแล้ว ยังจะอะไรหนักหนา! ทำตัวน่ากลัวเป็นยักษ์เป็นมารไปได้ ฮืออออ”

 

ตะโกนโวยวายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา โดยไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนกำลังฟังอยู่ตั้งแต่แรก…

 

“ถึงสวนนี่มันจะไม่ค่อยมีคน แต่มันก็เป็นที่สาธารณะ ไม่ใช่ของเธอคนเดียวนะ” ร่างปริศนาว่า ในขณะที่กำลังลุกขึ้นบิดขี้เกียจไปมาเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการนอนมาหลายชั่วโมง

 

“…!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...”

 

 

 

จีอึนสะดุ้งขึ้นทันทีที่ได้ยิน ผละออกจากลำต้นของต้นไม้ใหญ่ กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณก็พบชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดาว่าน่าจะเพิ่งตื่นอยู่ที่ต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ ไม่ห่างจากเธอมากนัก

 

“เอ่อ…คือ…ขอโทษด้วยนะคะที่รบกวน” รีบลุก