[FIC - WOOU] Butterfly {1}

posted on 03 Feb 2012 16:26 by moonoiaom directory Fiction

 

 

BUTTERFLY

Author: moonoiaom.13 (Sweezii3_Gurl)
Status: Fiction
Pairing: Wooyoung x IU (WooU)
Genre: Romantic Comedy
Rating: G

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

 

 

Chapter#01

- Damn! -

 

 

กริ๊ง! กริ๊ง!...

 

เสียงอันแสบแก้วหูของนาฬิกาคิตตี้สีขาวกำลังร้องเตือนร่างบางที่นอนขดตัวเป็นวงกลมอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ว่าเธอกำลังจะไปโรงเรียนสาย เจ้าของนาฬิกาคิตตี้เรือนนี้กำลังหลับเป็นตายอยู่บนเตียงนุ่มโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นเลย

 

เธอหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขกับความฝัน ขนตาหนาเป็นแพรสวยทำให้เธอดูมีเสน่ห์เมื่อเวลาหลับตาลง ริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มขยับขึ้นลงไปมาเหมือนกำลังละเมออะไรสักอย่าง

 

“งืม…ฉันรักพี่นะคะ จุ้บ ~”

 

 

เสียงนาฬิกาปลุกลายคิตตี้ยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่มีท่าทีว่าจะหยุด จนหญิงสาวได้หลุดจากห้วงความฝันอันแสนหวาน เธอขยับตัวไปมาบนเตียงอย่างหงุดหงิด ถึงจะเริ่มรำคาญเสียงนาฬิกาปลุกบ้างแล้ว แต่เธอก็เลือกที่จะยังไม่ตื่น อากาศเย็นๆกำลังสบายตัวอย่างนี้ ยิ่งทำให้เธอไม่อยากลุกตื่นขึ้นเลย แถมวันนี้ยังฝันดีอีกด้วย ทำให้เธอไม่อยากลุกตื่นเข้าไปใหญ่

 

หญิงสาวจับหมอนขึ้นมาอุดหู แล้วตั้งหน้าตั้งตานอนต่อไป ทั้งๆที่เจ้านาฬิกาปลุกก็ยังส่งเสียงอันน่ารำคาญเพื่อเตือนว่าเธอกำลังจะไปโรงเรียนสาย…

 

“พี่คะ…” เธอยังคงละเมอต่อไป

 

เป็นเวลาหลายนาทีที่หญิงสาวเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันอีกครั้ง แต่ตอนนี้เธอเริ่มจะรำคาญเสียงนาฬิกาปลุกนี่เต็มทนแล้ว ร่างบางจึงลุกขึ้นมาปิดเสียงนาฬิกาเรือนนี้อย่างหงุดหงิด แล้วตาที่ยังลืมไม่เต็มที่ดีก็ไปสะดุดที่เข็มนาฬิกาที่ตอนนี้ชี้เป็นเวลา ‘07:30’

 

เธอจ้องนาฬิกาตาไม่กระพริบ แล้วมองเข็มนาฬิกาอย่างตกใจ ตอนนี้เธอหลับไม่ลงอีกต่อไปแล้ว…

 

“กรี๊ด! ฉันกำลังจะไปโรงเรียนสายนี่!!!”

 

 

หญิงสาวไม่รอช้า เธอรีบหยิบผ้าขนหนูและชุดนักเรียนที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน วิ่งเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่นาที ก็ออกจากห้องน้ำมาในชุดนักเรียนที่ดูเหมือนจะยังไม่เรียบร้อยดีเท่าไหร่

 

เธอจัดการผมสีน้ำตาลเข็มที่ยังชื้นจากการอาบน้ำเมื่อสักครู่ จับมัดสูงขึ้นอย่างลวกๆ หวีหน้าม้าหน่อยๆ ให้พอดูดี แล้วหยิบกระเป๋าที่แขนไว้แถวๆประตูสะพายขึ้นหลัง

 

…ขณะที่กำลังจะปิดประตูห้องลงนั้น สายตาของเธอได้ตวัดไปเห็นเจ้านาฬิกาคิตตี้เรือนโปรดพอดีดวงตากลมโตนั้นจ้องนาฬิกาอย่างแค้นใจ

 

“ทีหลังเสียงดังกว่านี้หน่อยนะ คุณคิตตี้!” เธออดไม่ได้ที่จะพาลเจ้านาฬิกาเรือนนี้ก่อนที่ประตูห้องนอนจะปิดลง

 

.

 

.

 

.

               

จีอึนกำลังวิ่งลงบันไดอย่างร้อนรน เสียงฝีเท้ากระทบบันไดดังปึง! ปึง! ตามจังหวะฝีเท้าที่เธอก้าวลงมา เพราะบันไดที่บ้านนั้นทำมาจากไม้ ทำให้เมื่อเวลาลงเท้าหนักๆมันจะดังกว่าบันไดที่ทำมาจากปูน เธอก็รู้ดีนะว่ามันเสียงดัง แต่จะให้มัวแต่ก้าวลงบันไดช้าๆ เบาๆ อย่างนี้ ก็ไปสายพอดีน่ะสิ!

 

“นี่ๆ ลูกลงบันไดเบาๆหน่อยได้มั้ย!?” เสียงแหลมของหญิงวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าแม่สุดที่รักของหญิงสาว ตะโกนดังลอดมาจาห้องครัว หล่อนเอือมระอากับนิสัยการลงบันไดเสียงดังของลูกสาวตัวแสบนี่เต็มทนที่ถึงจะดุด่าเท่าไหร่ก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน

 

สงสัยมันจะดังจริงๆแหะ ขนาดแม่ที่อยู่ในห้องครัวยังได้ยินเลย…

แต่ฉันว่าเสียงของแม่นั้นดังมากกว่านะ… หญิงสาวคิด

 

 

“ขอโทษค่ะแม่ แต่หนูกำลังรีบ…โอ๊ย!” เสียงของจีอึนหยุดลงกะทันหัน เมื่อก้นน้อยๆกระแทกเข้าที่บันไดอย่างเต็มแรงเพราะก้าวเท้าลงบันไดผิดขั้น

ให้ตายเถอะ! เจ็บชะมัด!! ก้นฉันช้ำกันพอดี …

 

เธอสบถมันอยู่ในใจ เพราะขืนพูดมันออกมา แม่ของเธอต้องไม่ชอบใจแล้วตีเธอแน่ๆ ดังนั้นนั่นคือทางเลือกที่ดีและปลอดภัยที่สุดสำหรับหญิงสาว ไม่พูด นั่นล่ะดีแล้ว…

 

“เห็นมั้ยล่ะ? รีบมากจนได้เรื่อง” แม่วางชามสตูเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อสักครู่วางลงบนโต๊ะกินข้าว ซึ่งมีสามีที่รักนั่งรออยู่นานแล้ว ไม่วายหันมาดุลูกสาวที่ซุ่มซ่ามแบบนี้ตลอด หล่อนชักไม่มั่นใจเท่าไหร่ว่าลูกสาวของตนนั้นอายุสิบเจ็ดปีจริงๆ จีอึนดูเหมือนเด็กอายุสิบสามซะมากกว่า

 

“ก็แม่นั่นแหละชวนหนูคุยจนหนูไม่มีสมาธิ” จีอึนโยนความผิดให้แม่ของเธอ

 

“หนอย กล้าดียังไงมาโยนความผิดให้แม่ฮะ ยัยลูกสาวตัวแสบ! ก็ลูกมัวแต่ดูโทรทัศน์ดึกๆดื่นๆ ไม่ยอมหลับยอมนอนจนตื่นสายเองไม่ใช่รึไงถึงสายน่ะ!?” ผู้เป็นมารดาตีก้นลูกสาวหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

 

“โอ๊ย!” เจ็บจนต้องครางออกมา จีอึนไม่อยากจะสำออยอะไรหรอกนะ แต่เพราะเมื่อกี้แม่ของเธอดันมือดีตีก้นตรงที่เพิ่งกระแทกบันไดพอดีเป๊ะ! ไม่เจ็บก็บ้าแล้ว จริงมั้ย?

 

“พอๆ คุณนี่ก็ลูกเพิ่งตกบันไดแล้วยังไปตีซ้ำอีก ลูกก็เจ็บน่ะสิ”

“แล้วนี่จีอึน ลูกกำลังจะไปโรงเรียนสายไม่ใช่รึไง? ทำไมไม่รีบไปล่ะ มัวแต่อยู่บ้านเดี๋ยวก็ทะเลาะกับแม่จนเป็นเรื่องอีก”

 

พ่อวางช้อนกินข้าวลง แล้วพูดขึ้นอย่างหมดความอดทน ถึงจะเป็นการพูดเนิบๆ แต่ก็บ่งบอกว่าตอนนี้เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว เพราะปกติไม่เคยพูดอะไรติดกันยาวขนาดนี้ เขาเลือกที่จะหยุดการสนทนาของสองแม่ลูกไม่ให้ลามไปกว่านี้ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้กินข้าวอย่างสบายหูแน่ๆ

 

 

…แต่ก็นะ ยังไงก็เป็นสีสันยามเช้าของบ้าน

 

“กรี๊ด! หนูลืมซะสนิทไปเลย!! ขอบคุณนะคะพ่อ หนูไปแล้วค่ะ” จีอึนฉุกนึกขึ้นได้ว่าตนกำลังจะไปโรงเรียนสายเพราะคำเตือนของผู้เป็นบิดา หญิงสาวลาพ่อกับแม่แล้ววิ่งไปหยิบรองเท้านักเรียนที่อยู่ในตู้ใกล้ๆประตูบ้าน สวมเข้าที่เท้าเล็กๆของเธอ

 

ปัง!

 

หญิงสาวเหวี่ยงประตูบ้านเต็มแรงอย่างไม่ได้ตั้งใจ และแน่นอนว่าจะต้องมีเสียงแหลมๆของแม่ตะโกนว่าตามมา

“ลูกปิดประตูเบาๆไม่เป็นรึไงฮะ!!?....”

 

บ้านหลังนี้คงไม่สงบง่ายๆหรอก ตราบใดที่สองแม่ลูกยังทะเลาะกันไม่เลิก…คิดแค่นี้ชายผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวก็เวียนหัวแล้ว

 

 

 

 จีอึนปิดประตูรั้วอย่างเบามือ…

 

…ฟู่ว! ถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

เมื่อกี้ดันเผลอปิดประตูเสียงดังจนแม่ตะโกนว่าตามหลัง พอถึงประตูรั้วหน้าบ้านเลยต้องเบามือหน่อย ไม่อย่างนั้นต้องมีเสียงแหลมๆดังมาอีกรอบแน่…

 

“ไง วันนี้ไปสายอีกแล้วสินะ”

 

หญิงสาวสะดุ้งเฮือกกับการทักทายแบบไม่มีปีไม่ขลุ่ยของอูยองเพื่อนข้างบ้าน ซึ่งกำลังปิดประตูรั้วของบ้านตนเองพลางผิวปากอย่างสบายใจ ทั้งที่จะไปโรงเรียนสาย แต่ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีร้อนรนแต่อย่างใด เพราะเขาได้คำนวณเวลาไว้อย่างดีแล้ว ฉะนั้น ไม่มีทางสายแน่นอน

 

…ผิดกับจีอึน ที่ตอนนี้รนรานจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

 

“นายก็สายเหมือนกันไม่ใช่รึไง!? แต่ไม่เห็นจะรีบ?” จีอึนถามขึ้นอย่างหัวเสีย สาบานเลยว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นคนสายเขามีท่าทางสบายแบบนี้

 

“ฉันก็รีบนะ” อูยองตอบหน้าตายพลางยักไหล่

 

“นี่นะรีบ!? บอกฉันทีว่าท่าทางแบบนี้เขาเรียกว่ารีบน่ะ เหอะ!” จีอึนแยงหู หวังว่าตนคงฟังไม่ผิด

 

“อืม รีบ” เขาตอบสั้นๆแต่ได้ใจความ…

“แต่เธอนี่สายประจำไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ แต่ก่อนเป็นยังไง ตอนนี้ก็ยังเป็นเหมือนเดิมเด๊ะ” ไม่วายหันมาแควะหญิงสาวที่ตอนนี้ได้แต่มองอูยองอย่างทึ่งๆ

 

“เรื่องของฉัน!!” จีอึนกระแทกเสียงลั่นด้วยความโมโห<