[OS - WOOU] Goodnight Kiss

posted on 23 Jan 2012 18:59 by moonoiaom directory Fiction

 

 

 

 

Goodnight Kiss

Author: moonoiaom.13 
Status: One Shot
Pairing: Wooyoung x IU (WooU) 
Genre: Romantic
Rating: PG - 13 (?)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 

 

ผืนฟ้าถูกย้อมด้วยสีดำแห่งความมืดมิด มีแต่เพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์และดาวดวงน้อยที่ส่องสว่างให้เห็นท่ามกลางความมืด

สายลมยามราตรีพัดไหวเบาๆเป็นระลอก ส่งผลให้ใบไม้ของต้นไม้น้อยใหญ่ขยับเสียดสีกันไปมาตามแรงลมจนเกิดเสียง...เช่นเดียวกัน ผ้าม่านผืนบางก็ไหวตัวไปมาตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้องนอนเล็กที่ร่างบางตั้งใจเปิดไว้เพื่อรับลมธรรมชาติ

 

จีอึนหลับตาพริ้มเมื่อสัมผัสถึงสายลมเย็น กระทบบนใบหน้าสวยที่โผล่ขึ้นมาจากผ้าห่มผืนหนา เธอชอบอากาศธรรมชาติยามราตรีเป็นที่สุด มันเป็นอากาศบริสุทธิ์ที่ทำให้ช่วงเวลาที่เข้าสู้ห้วงแห่งนิทรานั้นเหมือนสวรรค์ เธอชอบฟังเสียงใบไม้ไหวไปมาตามแรงลม ฟังกี่ทีก็รู้สึกอบอุ่นใจ ไม่น่ารำคาญเลยแม้แต่นิดเดียว

เสียงลมหายใจเป็นจังหวะลอดออกมา นั่นแสดงว่า... ร่างบางได้เข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ในสมองถูกลบหายไปเหลือแต่เพียงความว่างเปล่า...  

 

 

 

ไม่มีอะไรเลย...

 

 

จนกระทั่งรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบา 

 

 

 

 

...ที่ริมฝีปาก 

 

 

. 

 

. 

 

. 

 

 

นั่นเป็นความฝันรึเปล่าน่ะ? 

 

ถ้าเป็นความฝันฉันก็ไม่อยากตื่นขึ้นเลย... 

 

แต่ไม่ใช่... ฉันสัมผัสถึงมันได้

 

 

ความรู้สึกต่างๆเพียงชั่ววูบถาโถมเข้ามาในสมอง ร่างบางหลุดออกจากห่วงนิทราสู่ความเป็นจริง...

 

 

จีอึนหายใจเป็นจังหวะไม่ปกติเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับจนเตียงยุบของร่างปริศนาที่อยู่ด้านบน โน้มตัวลงมาใกล้เรื่อยๆ รู้สึกถึงลมหายใจร้อนที่เป่ารดต้นคอ ให้ความรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่างกาย 

 

...ราวกับร่างปริศนาจงใจแกล้งอย่างนั้น

 

 

เธอดีดดิ้นไปมาเพื่อขัดขืน สองมือเล็กทุบตีไปทั่วร่างกายของคนด้านบน โดยมองไม่เห็น เพราะเธอไม่สามารถลืมตาขึ้นได้จริงๆ

 

ไม่รู้เพราะทำไม...

 

ร่างสูงมอบสัมผัสอ่อนหวานให้กับหญิงสาวที่อยู่ภายใต้อกแกร่ง เริ่มรุกล้ำขึ้นเรื่อยๆเพราะความโหยหา สอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวหาความหวานจากโพรงปาก เมื่อร่างบางสิ้นฤทธิ์ที่จะต้านทาน สองมือที่ทุบตีชะงักหยุดลง ร่างเล็กที่ดีดดิ้นไปมาแน่นิ่งยอมจำนนแก่รสจูบ

 

 

...ที่แสนเร่าร้อน ราวกับไฟที่เผาไหม้ร่างกายจนกลายเป็นเถ้าธุลี

 

.

 

.

 

.

 

 

หลังจากนั้นเหตุการณ์นั้นก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง และยิ่งมากขึ้น... รุนแรงขึ้น...

 

แต่เธอก็ไม่สามารถต้านทานมันได้เลย...

 

 

 

 

กลับโหยหาเสียมากกว่า... 

 

 

...จูบร้อนแรง รสมินท์อ่อนๆที่สัมผัสได้อีกจากฝ่าย

 

 

 

 

แต่ร่างปริศนาที่ขโมยจูบแรกนั้นเป็นใครล่ะ?

               

 

...ร่างปริศนาที่มอบจูบที่แสนวิเศษนั่น 

 

...ร่างปริศนาที่ทำให้เธอรู้สึกอ่อนระทวยกับสัมผัส และโหยหามัน 

 

               

 

เขาเป็นใครที่บังอาจทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวเพราะจูบนั่น!

               

 

 

 

ใคร... 

 

 

GOODNIGHT KISS

 

สวนหย่อมเป็นอีกสถานที่หนึ่งในมหาลัยแห่งนี้ ที่มีนักศึกษาเข้ามาพักผ่อนหรือทำกิจกรรมอื่นมากมาย ไม่ว่าจะอ่านหนังสือ ติวหนังสือ หรือนั่งจับกลุ่มคุยกันด้วยเรื่องสัพเหระทั่วไป ด้วยบรรยากาศสดชื่นจากต้นไม้นานาชนิดที่ปลูกไว้ และม้าหินอ่อนที่มีจำนวนมากที่วางไว้ตามจุดต่างๆ เพื่ออำนวยความสะดวก ทำให้มีนักศึกษาจำนวนมากอาศัยอยู่ที่นี่ในตอนกลางวันเมื่อไม่มีคลาสเรียน

 

ที่นี่ก็เป็นสถานที่ที่หญิงสาวทั้งสามโปรดปรานและนัดพบเจอกันบ่อยๆเมื่อไม่มีเรียน ทั้งสามนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานตามภาษาเพื่อนสนิท

 

 

“จีอึน แกฝันไปเองรึเปล่า!?” เสียงหวานของร่างบางดังขึ้นแทรกทันที เมื่อได้ยินสิ่งที่เพื่อนสาวเล่าให้ฟังยังไม่ทันจบ

 

จีอึนตัดสินใจเล่าเรื่องกลุ้มใจของตัวเองตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ให้เพื่อนสนิททั้งสองฟัง เพราะหวังว่าบางทีพวกเธออาจจะช่วยได้…แต่ไม่เลย!

“นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งเพ มีแต่ในละครหรือในนิยายเท่านั้นแหละ แกอาจจะคิดมากไปมั้ง? อินกับหนังเลยเก็บไปฝัน?” จียอนส่ายหัวแรงๆด้วยความไม่เชื่อ

“เพ้อแล้วแก” ลูน่าสมทบ

“แกอยากมีจูบที่แสนเร่าร้อนแบบนั้นใช่มั้ยล้าเลยเก็บไปฝัน แหม~ เพิ่งจะรู้ว่าเพื่อนสนิทฉันจะหื่นแบบนี้” แล้วแซวต่ออย่างสนุกสนาน ทำให้คนตัวเล็กโวยวายทันทีหลังจากฟังจบ

 

“ฉันไม่ได้ฝันไปจริงๆนะ! แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้…หะ…หื่นด้วย!” พูดออกไปไม่ค่อยเต็มปากกับคำหลัง เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอยอมรับเลยว่าคิดเรื่องจูบนั่นวนไปวนมามากกว่าสิบรอบภายในหนึ่งวัน

ก็แหม! เป็นใครมันก็ต้องนึกถึงกันเป็นธรรมดาแหละ!

 

ฃ“ตอนแรกฉันก็นึกว่าฝันไป แล้วก็คิดว่ามันมีแต่ในนิยายอย่างที่จียอนว่าแหละ แต่คิดดูถ้าฝันจริงๆ ทำไมเตียงถึงยุบลงได้ล่ะ พวกแกก็รู้ว่าฉันไม่ได้นอนดิ้น” รีบชี้แจงเหตุผลกลบเรื่องก่อนหน้าทันที

“แล้วทำไมเวลาโดนจูบแกไม่ลืมตาขึ้นมามองเล่าว่าคนนั้นมันเป็นใคร?”

 

“ถ้าฉันทำได้ ฉันจะมาเล่าให้พวกแกฟังแล้วขอคำปรึกษาทำไมเล่าจียอน!”

 

“ทำไมพวกแกไม่เข้าใจฉันอ่ะ ฉันพูดจริง ไม่ได้ฝัน ไม่ได้เพ้อเจ้อ! ฮือๆ” จีอึนเริ่มส่งเสียงงอแง คิดแล้วอยากจะร้องไห้ ตกลงว่าเล่าให้สองคนนี้ฟังมันดีหรือแย่กว่าเดิมเนี่ย?

 

“เออ จะทำใจเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงแล้วกัน” ร่างเล็กว่าปัดๆ เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเริ่มจะงอแง เหมือนเด็กไม่รู้จักโต

 

…จริงๆเลย

 

“ปัญหาของแกคือ อยากรู้ว่าคนนั้นเป็นใคร? และจูบแกทำไมใช่มั้ย?” คำถามตรงประเด็นของจียอนทำให้อีกคนที่หน้าบูดเบี้ยวจะร้องไห้ยิ้มได้ทันทีที่ได้ยิน

“ใช่เลยจียอน! จริงๆนะ ฉันพยายามลืมตาขึ้นหลายครั้งแล้วแต่ทำไม่ได้ คือตามันหนักไปหมดเลยอ่ะ” พูดจบใบหน้าขาวก็สีก่ำขึ้นมานิดหน่อยเพราะความเขินเมื่อเผลอนึกถึง…

“วู้ว ร้อนแรงจริงๆ ~” ร่างอวบส่งเสียงแซวเพื่อนสาวด้วยอารมณ์ขัน

“เงียบไปเลย…”

 

“อย่างแรกเลยคนๆนั้นต้องเป็นผู้ชาย” จียอนแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองเริ่มจะมีปากเสียงกันแล้ว “และก็ต้องสนิทกับแกด้วยเพราะรู้ว่าบ้านแกอยู่ไหน!”

“มีใครนอกจากพวกฉันสองคนที่รู้จักบ้านของแกมั้ย? ผู้ชายอ่ะ” ลูน่าถามจริงจังเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่เล่นด้วย

“ก็มีแค่…” แต่ยังไม่ทันจะตอบก็มีเสียงสดใสของใครคนหนึ่งขัดขึ้นมาซะก่อน

 

“สวัสดีครับนูน่า! คุยอะไรกันหรอครับ ดูเครียดๆนะฮะ” ชายหนุ่มที่กำลังเดินเตร่ในสวนหย่อม เมื่อเห็นร่างบางที่คุ้นเคยของรุ่นพี่ที่ตามจีบนั่งอยู่ก็รีบตรงเข้ามาทักทายทันที

               

…เขาตามจีบจีอึนได้เกือบสองปีแล้ว แต่ดูท่าคนถูกจีบจะไม่เล่นด้วยเลยสักนิด

               

“ผมมีขนมมาฝากจีอึนนูน่าด้วยนะฮะ” ยิ้มกว้างแล้วส่งขนมให้

“ขอบใจนะ”  

“ให้แต่จีอึน แล้วของพวกฉันอ้ะ!” ลูน่าท้วงขึ้นเมื่อเห็นโยซอบให้ขนมจีอึนคนเดียว ไม่ได้อิจฉาอะไรหรอกนะ แต่ตอนนี้คือ เธอหิว ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย!

“วันนี้ผมเงินน้อยนิฮะ ไว้คราวหน้าผมจะซื้อมาฝากนะครับ” คำตอบแสนน่ารักทำให้อีกคนยิ้ม แหม รุ่นน้องคนนี้น่ารักจริงๆ!

 

“นายนี่มาได้ถูกจังหวะจริงๆ ยางโยซอบ” จียอนประชดรุ่นน้องเสียงขุ่น

“กำลังพูดถึงผมอยู่ใช่มั้ยฮะ? จีอึนนูน่าคิดถึงผมสินะ?” โยซอบส่งสายตาหวานเยิ้มให้จีอึนที่นั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ตอบคำถามของอีกคน

 

คำพูดแสนหลงตัวเองของโยซอบทำให้จียอนอดไม่ได้ที่จะเขกหัวเพราะความหมั่นไส้

 

“โอ๊ย! เจ็บนะฮะ”

“เจ็บน่ะสิดี จะได้เลิกเพ้อเจ้อ”

“โห่ จียอนนูน่าอารมณ์ไม่ดีหรอฮะวันนี้”  โยซอบถามพลางลูบหัวปอยๆตรงตำแหน่งที่โดนรุ่นพี่เขกไปเมื่อกี้นี้

“ฉันก็เป็นอย่างนี้แหละนายก็รู้”

“ช่างเหอะ นายมาก็ดีเลย…” ส่งยิ้มหวานที่ทำให้ผู้ชายหลายคนเมื่อเห็นถึงกับตายได้ทันที แต่สำหรับโยซอบ…ไม่เลย! เค้ารู้ควา