[FIC - CHANHO] From Me to You {Intro}

posted on 23 Jan 2012 18:24 by moonoiaom directory Fiction

 

From Me to You

Author: moonoiaom.13
Status: Fiction
Pairing: Chansung x Junho (Chanho)
Genre: Drama
Rating: PG

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -  

 

 

Intro


ชายหนุ่มกำลังเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เข้ามาในห้องอย่างทุลักทุเล ล้อทั้งสองกระทบพื้นกระเบื้องดังครืดตามจังหวะการออกแรง เขาพยายามสอดแทรกกายของตนเข้ามาในห้อง

ทันทีที่เท้าของชานซองก้าวเข้ามาสัมผัสความเย็นเฉียบของแผ่นกระเบื้องในห้อง และด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางจากอิตาลี เขารีบทิ้งกระเป๋าคู่ใจที่เดินทางมาด้วยกันตลอดทั้งวัน แล้วสาวเท้าไปยังห้องนอน ทิ้งตัวแผ่หลาบนเตียงใหญ่ทันที หนังตาที่แสนหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงช้าๆ เมื่อศีรษะสัมผัสความนุ่มของหมอน

 

ทั้งที่เครื่องแต่งกายทุกชิ้นยังคงประดับอยู่บนร่างกาย แต่เขาก็ไม่คิดจะพาร่างอันแสนอ่อนล้าของตัวเองไปชำระคราบเหงื่อที่สะสมมาทั้งวัน ภายในสมองมีคำสั่งเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือ นอน และนอน

ความเมื่อยล้าทำให้เขาถลำเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว…

 

 

 

 

แสงแดดแก่ๆ ยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในห้องหรู  ทำให้ร่างสูงที่กำลังหลับพริ้มหยีตามองต้นเหตุด้วยความหงุดหงิดนิดหน่อย ก่อนจะบิดขี้เกียจไปมาสองสามทีแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไป

ครั้งนี้เขาใช้เวลาอาบน้ำนานเป็นพิเศษ เพราะความเหนื่อยจากการเดินทาง ทำให้เมื่อคืนเขาไม่ได้อาบน้ำและหลับไป

 

ชานซองผิวปากเดินออกมาอย่างอารมณ์ดี

อ่า…จะไม่ให้อารมณ์ดีได้ยังไง ก็วันนี้เขาจะได้เจอเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนานถึงสองปีอย่าง ‘อีจุนโฮ’

พอนึกถึงจุนโฮ เขาก็รีบตรงดิ่งไปยังกระเป๋าเดินทางและหยิบถุงของฝากจากอิตาลีที่เตรียมมาให้เป็นพิเศษ มีทั้งเสื้อผ้า นาฬิกา หรือขนมต่างๆ ที่รับรองว่าได้กินแล้วจะติดใจจนไม่อยากลืม

อดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อลองจินตนาการสีหน้าของจุนโฮเมื่อเจอเขา จุนโฮจะทำหน้ายังไงนะ?

 

.

 

.

 

.

 

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างสูงใหญ่ของชานซองก็ปรากฏอยู่หน้าห้องพักของจุนโฮ เขาเคาะประตูสองสามทีตามมารยาท ก่อนจะปั้นรอยยิ้มแป้นรอให้อีกคนเปิดประตู แต่นานหลายนาทีแล้วก็ยังไม่มีที่ท่าว่าเพื่อนสนิทของเขาจะเปิดให้

สงสัยจะไม่อยู่? 

ดังนั้นชานซองจึงเดินไปแถวพุ่มไม้หน้าห้องซึ่งเป็นที่ลับที่จุนโฮใช้ซ่อนกุญแจเอาไว้เมื่อกุญแจอีกดอกที่อยู่กับตนหาย และมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ที่ซ่อนนี้ แน่นอน เพราะว่าเขาเคยอยู่ที่นี่มาก่อนยังไงล่ะ…

 

กริ๊ก…

 

ชานซองเดินสำรวจภายในห้องอย่างสนใจ ของทุกอย่างถูกวางไว้เหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลง เหมือนเมื่อสองปีที่แล้ว นึกดีใจที่อย่างน้อยจุนโฮก็ไม่ได้เพิ่มอะไรเข้ามาในห้องตอนที่เขาไม่อยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือฝุ่นสีเทาหนาที่เกาะบนโต๊ะ เพราะคนอย่างจุนโฮไม่มีทางปล่อยให้ฝุ่นในห้องเยอะแบบนี้แน่นอน…  

 

เหมือนกับว่าไม่มีคนอยู่เลย?  

จุนโฮย้ายออกไปแล้วเหรอ?  

ไปไหนล่ะ? 

แล้วทำไมไม่บอกกันบ้าง?

 

ไวกว่าความคิด ร่างสูงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเบอร์โทรศัพท์ของของอีกฝ่ายอย่างรีบร้อน แต่จังหวะที่กดปุ่มโทรออกนั้น เสียงเรียกเข้าทำให้เขาชะงัก ชานซองมองเบอร์ปริศนาด้วยความไม่พอใจ

 

…แต่ความไม่พอใจเมื่อชั่วครู่สลายหายไปหมดสิ้น เมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด

ทางโรงพยาบาลโทรมาบอกว่า จุนโฮกำลังป่วยหนักและต้องการพบชานซองด่วนที่สุด

 

ชานซองแทบจะล้มทั้งยืน มือหนาที่เคยมีเรี่ยวแรงบัดนี้ไร้ซึ่งสิ่งนั้น โทรศัพท์เครื่องเล็กถูกปล่อยลงกับพื้นโดยเจ้าตัวไม่รู้ตัวเศษชิ้นส่วนกระจัดกระจายทั่วพื้นห้อง ชายหนุ่มไม่ได้สนใจว่าโทรศัพท์ของเขามันจะมีสภาพเช่นไร? จะใช้งานได้เหมือนเดิมหรือไม่? แต่ตอนนี้เขาสนใจ ร่างหนึ่งที่กำลังรอเขา อยู่นี้มากกว่า

 

ร้อยวันพันปีตั้งแต่รู้จักกับ อีจุนโฮ ชานซองยังไม่เคยเห็นเพื่อนสนิทป่วยเลยสักนิด จุนโฮนั้นเรียกได้ว่าเป็นคนที่มีสุขภาพร่างกายแข็งแรงมาก

 

แต่นี่อะไร จุนโฮล้มป่วย…?

จุนโฮเป็นอะไร? 

 

.

 

.

 

.

 

TBC.

Comment

Comment:

Tweet

รู้สึกไม่ดีเลย เปิดพาร์ทมาก็อึ้งแล้วค่ะ
ไม่อยากให้เรื่องเป็นแบบดราม่าอ่ะ มันหดหู่
ฮือออออ

#1 By moodmmei on 2013-04-01 12:29